Yazmazsam Ölürüm

Geçtiğimiz 2 yıl boyunca ilişkisi olan biri olarak, tek bir erkeği arzulamadım. Bunun nedenini birçok şeyle ya da tek bir şeyle açıklayabilirdim ama, derdim açıklamak değil, bu bir çeşit savunma gibi görünür ve benim bir pişmanlığım yok.

Bu 2 yılda erkek arkadaşım dışında arzuladığım kişinin adı Kısa olsun. Hatırasının aksine. Kısanın avam sayılabilecek bir adı vardı, ama bu ad soy adıyla yan yana geldiğinde insanda ceketinin düğmelerini ilikleme refleksi uyandırıyordu, bendeyse gömlek düğmelerimi dahi açma refleksi. Onunla çok kirli bir mekanda tanıştım; bugün ondan bahsedebiliyorsam kelimelerindeki "ş" ve "i" harflerinin eksikliğinden, vallahi başka bir açıklaması yok. İnsanların bana ağızlarından salyalar akarak yaklaştığı yerde kahramanım olmadı, hatta hikayenin kötü adamı bile sayılabilirdi. Yaşadığı şehrin köklü ailelerinden birinin oğluydu, onu tanıdığımda bunların hiçbirini bilmiyordum, adını bile.

Kısayı tanıdığımda bir sevgilisi vardı, ne tipinden ne sohbetinden haberdardım, hakkında bildiklerim sınırlıydı. Kısa ile iyi gitmeyen bir seks hayatları vardı. Sevgilisi depresyona girince ondan böyle taleplerde bulunmayı kesmişti Kısa, onu tanıdığım halinin aksine oldukça naif bir adamdı. Taleplerin yanı sıra görüşmeleri de seyrelmişti, dolayısıyla Kısanın eylemlerini ihanet olarak tanımlamak ne kadar doğru olur bilemiyorum. Bilemeyeceğim.
Bir yaz tatilinin sonunda, Rus bir kadınla beraber oluşunu takip eden o haftada sevgilisiyle ilişkisini bitirdi.

Bu, ona duyduğum arzunun en temel taşıdır.

Devam edecek...

Bilinmedik diyarların birinde yeşilin yetmiş tonu, mavininse milyonunun olduğu bir orman varmış. Pırıl pırıl parlayan ırmakları balıklara, mercanlara, ördeklere, kazlara, kamışlara, sazlara, deniz atlarına, deniz kızlarına, deniz yıldızlarına hayat verirmiş, bir de tabii kurbağalara. Bir köşede kamışlar birbirlerine dolanmış, diğer köşede deniz atları çiftleşip ürüyormuş. Öbür köşede deniz yıldızları cilveleşip gülüyormuş, deniz kızı bile erkeğini bulmuş. Bahsedilmeyen tek köşedeyse kaderinde asla prenslik bulunmayan o kurbağa duruyormuş. Ne bir cadının eline düşmüş, ne bir perinin ne de bir prensesinkine düşecekmiş; ne bir öpücükmüş çaresi, ne de derdi küçük: kurbağa bir ördeğe aşıkmış! Bir ördeğe demek yeterli olmaz; bembeyaz tüyleri, parlak gagası, seslerin en basına sahip olan o ördeğe.

Halimde sahte bi şefkat, yüzümde sahte tebessüm. Sakin rolünü pek güzel oynuyorum. İğrensem de, dolsa da gözlerim ayırmıyorum onunkilerden. Dakikalarca anlatıyor.
Bitince yatıyoruz.
Gecemi sikiyor, günümü sikiyor, sabahında da "Günaydın" demiyor mu...
Fark ediyorum ki, suratına tükürsem yücelecek. Susuyorum, susmuyor.

Bir zavallı tanıdım, egodan bir zırhı vardı. Ses telleri bir dönüştürücüydü. Beyninin boşluğundan çıkan tıngırtılar tanıdık seslere dönüşüyordu ancak, onlara anlamlı ses demek güçtü. Cins/iyetinden uzak bir suratı, kopkoyu makyajı vardı. Parayla ancak gidebildiği okulda, ona ego pompalıyorlardı. Kalemini mızrak sanıyordu zavallı, halbuki çer çöptü. Her zavallı gibi, kendini pazarlamak derdindeydi ve çok da iyi pazarlardı.