Yazmazsam Ölürüm

E1

"Bir iyiliği unutmazsan vefakar insan olursun. Bir kötülüğü unutmazsan, ölürsün." demişti bana bir seferinde şimdi ölmüş bir kadın. Ben unutmadım, ama ölmedim de. Bağışladım, ama unutmadım.
Bağışlamak tanrıya mahsus olabilirdi, biz de kendi ilişkimizin tanrısıydık. Onun gidişatına karar veriyor, onu bizi memnun etmediğinde kötü sonlarla tehdit ediyor, yaratıyor, öldürüyor, elektroşok uygulayıp yeniden canlanmasını sağlıyorduk.

İlişkinin iplerindeki hakimiyetime ve kendi iplerini kendi de ele alamamasına rağmen; bir kere yere uzanıp onun iplerini ben almaya yeltenmedim, bugün her şey yeniden başlasa yine yeltenmem. Kuklamı oynatacağım sürece ilişkiyi O'nunla yaşamamın bir anlamı olmaz, Onu O olduğu için sevecektim. Bana tüm yaptıklarıyla ve hiç yapmadıklarıyla o tamamen kendisiydi. Geçmişiyle, bana sunduklarıyla, geleceğiyle... Ha, gideceğiyle de tabi; her şeye rağmen bir gün gidenin O olacağını biliyordum.

-

Gece başımı yasladığım yumuşak yastığım değil bir silahın soğuk namlusuydu sanki. Resmen nişan alıyordu işte.
"Dönmek istiyorum, ne dersin?" dedi, "Sen bilirsin" dedim gülümseyerek. Bunun ilişkimizi bitireceğini bilerek. İpi elime almadan ve Onu gerçekten severek. "dönmek istiyorsan dön."